عنوان: مسائل حقوقي نامهاي دامنه
  نويسنده: دكتر شهشهاني                                                          

بسم‌ا.. الرحمن الرحيم .
 من حضورم ممكن است اينجا كمي غريب باشد چون كار اصلي من رياضي است و رد اين امر كه مسائل حقوقي دامنه‌هاي تلتكس من رو بايد يك آماتور به حساب آورد كه در مقابل شما متخصصان دارم صحبت مي‌كنم. شايد من از بد حادثه يا حسن حادثه اينجا در خدمتتون هستم. به هر حال اميدوام كه از نظراتتون استفاده كنم و چيز ياد بگيرم از اين جمع. لازم است كه بگويم مسائل حقوقي، من توضيح خواهم داد به طور كلي در مورد دامنه‌هاي اينترنتي يعني موضوع بحث‌مان ولي از جنبه‌هاي قضايي مسائل مختلفي هست كه مطرح مي‌شود و موضوع خاص رو من سعي مي‌كنم اگر فرصت شود راجع به آن صحبت بكنم. يكي مسائل مالكيت فكري است و يكي مسئله‌ي حريم خصوصي است در واقع  مسئله‌ي ديگري هم هست كه به وقتش اگر فرصتي شود به آن اشاره خواهيم كرد. لازم است كه من اول توضيح بدهم كه موضوع بحث‌مان چيست؟ يعني دامنه‌ي اينترنتي چيست و دوم اينكه قواعد و استنداردهاي حاكم بر اين چگونه شكل مي‌گيرد و چگونه شكل خواهد گرفت در آينده . ملاحظه بفرماييد اينجا، اينجا چند نمونه نشانه‌ي اينترنتي آمده است و اين نشانه‌هاي اينترنتي اون قسمتي كه زيرش خط كشيده شده دامنه است. دامنه يعني البته اون چيزي كه بعد از علامت ات سابن يعني اون a گرد مي‌آيد. اينها طولشان متفاوت است و از چند جزء تشكيل شده‌اند كه هر كدام از اين ما با نقطه از هم جدا مي شوند. محدوديتي روي اين ها نيست به جز اينكه مجموع تعداد كركتورها بايد از يك حدي كه حدوداً 63 كركتور است بيشتر نباشد . مثلاً ملاحظه مي‌كنيد كه دومي يك نامه دامنه‌اي است كه از 5 جزء تشكيل شده استاين مي‌تواند مربوط بشود به يك شخصي كه البته از نظر من خيالي بوده نمي‌دانم شخصي مثلاً به نام الوي بوده، فرض بفرمايد در دانشكده حقوق، دانشگاه تهران. اين آدرس گوياي اين است كه در واقع صندوق پستي اين شخص در يك كارگذار يا ماي كامپيوتري به نام harmurabi نگهداري مي‌شود. اين harurubi  در دانشكده‌ي حقوق دانشگاه تهران است. اين ut دانشگاه تهران است و acهم يك موسسه‌ي آكادمي و اون ir هم يعني در ايران است.
niaryam@ sales.Palangestan. com
alavi@ harmurabi.Law.ut.ac.ir
www.Lawseminar. Net
info@nic.ir
www.car – Sales.mercedes.de
بعضي‌ها مي‌تواند خيلي كوتاه باشد مثلاً‌مثل چهارمي @nic.info@nic.ir علي الاصول محل ثبت دامنه‌ي كشوري است . اون ir هم لازم است كه از دو جزء تشكيل شود. آن جزء آخر اين دامنه‌ها كه با قرمز نشان داده شده. آن رو بهش مي‌گويند دامنه‌ي مرتبه‌ي اول يا دامنه‌ي بالاترين مرتبه. انگليسي‌اش هست Top Level Domain 
خلاصه مي‌كنيم به TLD چون در واقع بيشتين صحبت ما در مورد TLD و يا جزء
بعدي اين است كه در واقع به آن مي‌گويند دامنه‌ي مرتبه‌ي دوم. اين‌ها به ترتيب
نقطه‌گذاري دامنه‌هاي مرتبه‌ي اول يا بالاترين مرتبه. دامنه‌هاي مرتبه‌ي دوم
و سوم و غيره هستند تا آنجايي كه مورد نياز باشد. عرض شود كه اين مختصري بود در مورد دامنه‌ي اينترنتي پس موضوع بحث ما اين است. مثلاً همين سميناري كه
اينجاست .net www.itlewseminar اين دامنه‌ي مربوط به آن است يا
اون Crim.ir Syber كه آنجا نوشته شده يك دامنه‌ي ديگري است. مقدمه‌ي كوتاه ديگر در مورد اينكه چه مقررات‌ها و استنداردهايي حاكم هستن بر اين دامنه‌ها. عرض شود كه به طور كلي روش (اگر اسلايد بعدي رو) يا قبل از اين با اسلايد يادم  اومد كه توضيح ديگري هم  بدهم در اينجا، در اين زمينه. توضيح ديگر اين است كه TLD ها يا جزء‌آخري كه مي‌آيد براي اين دامنه‌ها در واقع برسه قسم است. در گذشته مي‌گفتن بر دو قسم است . تازگي‌ها شده قسم . كه اين سه نوع رو من اينجا آورده‌ام يكي هست cctld كه مخفف contry code TLD كه مربوط به كشور ماست اين‌ها مطابق كدهاي iso كه 243 كشور و ناحيه هستن تعريف شده كدهاي دوحرفي هستن اخيراً‌ كد eu براي جامعه‌ي اقتصادي اروپا هم به عنوان يك cctld پذيرفته شده است. نوع ديگر بهش
مي‌گويند دامنه‌ي نوعي يا generic كه الآن 5 تا از اينها هست. اينها دامنه‌هايي هستن كه براي گرفتن آنها علي‌الاصول هيچ نوع مقرراتي يا شرط‌هايي حاكم نيست . علي‌الاصول هر كسي مي‌تواند برود و ثبت بكند تحت اين اسامي. هر چند كه در گذشته اين طور نبوده. يك توضيحي خواهم داد. و بعد نوع سوم كه به آن مي‌گويند Spon sorod يعني متولي دارد در واقع كه تعدادشان آنجا هست . آنجا نوشته شود حدود 9 تا هست  6 تاي اولش در واقع محدوديت كشوري ندارد ولي آن  3 تاي آخرش مخصوص مؤسسات امريكايي است. هر چند كه اون edu در سالهاي گذشته باز بوده براي جاهاي غير امريكايي ولي بعد از اكتبر سال 2001 محدود كردن به موسسات دانشگاهي امريكا. حالا اين مقرات و استنداردهاي حاكم بر اينها چي هست. علي‌الاصول استنداردهاي حاكم بر اينترنت به يك شيوه‌اي طراحي مي‌شوند كه ممكن است جالب توجه باشد براي جمع
حقوق‌دان‌ها چون خيلي فرق دارد با سيستم قانون‌گذار. اكثر مهم‌ترين در واقع
مداركي كه وجود دارند براي شيوه‌ي رفتار در اينترنت در چيزهايي هست به نامRFG كه مخفف Rexuest for comment است يعني در واقع نظرخواهي اينها به اين ترتيب ايجاد مي شود كه آن ستاد در واقع مهندسي اسنتنت يك موضوعي را طرح مي‌كند و اين موضوع باز است براي اظهارنظر هر كسي كه مي‌خواهد هر كسي. فقط تنها شرط اين است كه دست‌رسي داشته  باشد به اينترنت. ببينيد اين بحث ما معمولاً مي‌تواند حتي چند سال هم طول بكشد و بحثي است باز كاملاً صورت مي‌گيرد و نهايتاً ‌اين ستاد مهندسي اينترنت وقتي كه بحث به يك اجماع نظري رسيد كه در واقع بيش از اين پيش‌ نمي‌‌رود يك RFG صادر مي‌كند و در اين RFG آن مقررات و استنداردها رو مي‌نويسد البته هيچ‌كسي هنوز الزامي ندارد به اينكه اين‌ها رو اجرا بكند ولي عملاً‌ الزام عملي هست چون استنداردهاي فني بر اساس اين‌ها تدوين مي‌شود و راهي نيست جز اينكه شما عملاً ‌از اين‌ها پيروي بكنيد.آنچه كه مربوط به دامنه‌هاست علي‌الاصول در يك RFC خلاصه شده است. آن RFC 1591 است كه حدوداً‌10 سال پيش در واقع اگر بخواهيم دقيق‌تر بگوييم، اسفند سال 1372 درآمده است و بخشي‌اش در واقع مي‌شود گفت منسوخ شده است و حالا توضيحات خواهم داد در موردش. در اينجا سبك استندارد‌هاي كلي گفتن، استنداردهاي فني‌اش خيلي مختصر است.در مورد اينكه چه كاراكترهايي مي‌شود به كار برد و حول مثلاً‌ قطعات چقدر است ولي استنداردهاي غيرفني و اداري‌اش كه هست
علي‌الاصول خيلي هم زياد نيست ولي جالب توجه است كه درست اين زماني تدوين شد كه هنوز تجارت الكترونيك راه نيفتاده بود و با راه افتادن تجارت الكترونيك بعضي قسمت‌هاي اين در واقع نسخ شده هر چند كه جايگزيني هم به جايش نيامده است. ملاحظه بكنيد من گفتم اسفند 72 يعني مارس 1994 مي‌شود در واقع كه اين درآمد . در واقع مي شود كفت كه تجارت الكترونيك در سال 1994 و 1995 با وجود آمدن وب گرافيكي يا وب تصويري در واقع پا گرفت. يعني درست بعد از اينكه اين راه افتاد و اين مسائل رو ايجاد كرد كه خدمتتون مي‌گويم. مثلاً اگر در RFC اسم اين سمينار كه هست.
net.www.itlawseminarغير قانوني است چون آنجا صريحاً‌ ذكر شده است كه پسوند نت فقط براي مؤسساتي است كه خدمات اينترنتي ارائه مي‌دهند يا خدمات شبكه و تصريح شده كه اين سازمانها حق ندارند  به مشتريهايشان ير دامنه‌ي نت در واقع دامنه به فروشند ولي امروز مي‌بينيم اين عوض شده در واقع خيلي زيادي  طولي نكشيد كه در واقع تخطي از اين در واقع به اجبار معمول شد. بعد توضيح خواهم داد كه چرا؟
ببينيد لين چهار، پنج ساله‌ي 1994 تا 1998 رو بهش مي‌گويند دوران بحران اينترنت يا دامنه‌هاي اينترنت حداقل دوران بحران دامنه‌هاي اينترنتي و دوره‌اي كه مسائل حقوقي واقعاً‌ قوياً شكل گرفت. مسائلي كه شكل گرفت عمدتاً‌در زمينه مالكيت معنوي بود به اين ترتيب كه بعد از اين كه واحدهاي تجاري شروع كردن به اينكه صفحه‌هاي وب داشته باشن. با راه افتادن وب تصويري طبعاً اسمشون كه يك اهميت و اعتباري داشت بر ايشان بسيار مهم بود و كساني كه در فكر سوء استفاده كردن بودند شروع كردن از اين اسامي استفاده كردن و از اسامي مشابه استفاده كردن براي جلب مشتري يا حتي در مواردي براي بدنام كردن آن سازمان يا در واقع واحد به خصوصRFC 1591 تدوين شده بود با اين فكر كه در واقع دانشگاه‌ها و موسسات دولتي و ساير جاهايي كه يك ساختار در واقع سلسله مراتبي دارند از آن استفاده مي‌كنند. پيش‌بيني نشده بود كه تجارت الكترونيك، اين طور پا خواهد گرفت و در واقع چنين رقابتي براي‌ نامه دامنه‌اي ايجاد خواهد شد. انواع و اقسام سوء استفاده‌ها در اين چهار، پنج ساله در واقع معمول شد. همان‌طور كه عرض كردم جايي مي‌رفت اسم ثبت شده‌ي جاي ديگري را در واقع براي خودش مي‌گرفت و بعد مي‌خواست آن را به قيمت گزاف بفروشد. دلالي اينترنتي در واقع خيلي رايج شد و خيلي وقت‌ها دامنه‌ها به قيمت‌هاي بسيار بسيار گزاف به فروش رفت. از طرف ديگر همان طور كه عرض كردم سوء استفتده‌هايي بود براي بدنام‌كردن جاهاي مختلفي و بخصوص دارندگان اسامي ثبت شده به فكر اين افتادن كه بايد اين رو از يك چاره‌جويي بشود در اين مورد . در اين ضمن 3 دامنه‌ي در اقع نوعي كه موجود بود در اين زمينه يعني پام، نت و ارگ شديداً‌ زير فشار آمدند در حين حال كه تعداد دامنه‌هاي ثبت شده تحت اين سه تا پسوند بسيار بالا رفت در مقابل دامنه‌هاي كشور. دامنه‌هاي كشوري همه شان يك قواعدي داشتن و اين قواعد چون معمولاً يك نوع پشت‌وانه‌ي در واقع دولتي هم داشت به راحتي تخطي از آن ممكن نبود يا حتي آنهايي كه پشت‌وانه‌ي دولتي هم نداشتن در فرك تخطي نمي‌رفتن چون اگر كه اين تخطي انجام مي‌شد چه بسا اين امتياز ازشون گرفته مي‌شد ولي دامنه‌هاي كام و نت و ارگ واقعاً‌ فشار تجارت الكترونيكي رويشان زياد بود و عملاً آزاد شدن در 1591 گفته شده بود كه كام مخصوص واحدهاي تجراتي است. نت مخصوص واحدهايي است كه خدمات شبكه‌ي اينترنت ارائه مي‌دهند و درواقع ارگ براي ساير موسسات است. مؤسسات غير انتفاعي و ديگراني كه در اين دو تا نمي‌گنجد و يا در دامنه‌هاي نوع ديگر نمي‌گنجد ولي عملاً‌ اين سه تا در آن چهار، ‌پنج ساله آزاد شدند يعني هر كسي كه نمي‌توانسته دامنه‌ي كام بگيرد مي‌رفته سراغ دامنه‌ي نت يا سراغ دامنه‌ي ارگ با اينكه بسته به سليقه‌‌ي افراد انواع اين سه دامنه همه نوع استفاده از آن شد و هيچ نوع قيد و بندي در استفاده از اين‌ها نبود. اين از يك طرف باعث شد كه رشد  خيلي سريعي در اينها صورت بگيرد در مقابل رشد دامنه‌هاي كشوري از طرف ديگر يك نوع بي‌قانوني حاكم شد بر اين‌ها. خوب چاره‌جويي از اين‌ها به چه صورت، صورت گرفت؟ در واقع در اواخر سال 98 بود كه توليت كل مسائل دامنه و شماره‌هاي اينترنتي به يك سازمان غير انتفايي به نام آي‌كن سپرده شد. آي‌كن كه آنجا نوشته شده خلاصه‌ي چيست؟ آي‌كن در بدو تأسيس در اواخر سال 1998 يعني در واقع اولين اقدام مهمي كه كرد اين وبد كه به كمك سازمان متالكيت فكري جهانيWipo آيين‌نامه‌اي تنظيم كردن يا مقرراتي يا سياست‌نامه‌‌اي در واقع تنظيم كردن تحت عنوانUDRP يا در واقع سياست يكنواخت حل اختلاف در واقع دامنه‌ها من اين رو شروع كردم به اجرا كردن در مورد اين سه دامنه‌ي كام، نت و ارگ. اصول كلي به اين ترتيب بود كه چون در واقع چون محاكم كشوري قوانين كشوري در آن زمان و يا شايد حتي الآن هم آن طوري پوشش نمي‌دهن نسبت به اين مطلب. اين رو بسپارن به يك سري مراجع داوري كه چند تا مرجع داوري كه چند تا مرجع داوري براي اين كار منظور شد. يكي از اينها عمده‌ترينش خودWipo بود و يك سري مشخصات اينها رو من خدمتتون عرض مي‌كنم. اين سياست‌هاي حل اختلاف درواقع به اين ترتيب است كه شاكي مراجعه مي‌كند به يكي از اين مراجع حل اختلاف مثلاً Wipo و شاكي بايد سه چيزسرا ثابت بكند. شكايت مي‌كند كه فلان شخص يا فلان سازمان آمده دامنه‌اي را كه درواقع مي‌بايست در اختيار من باشد را ثبت كرده و من مي‌خواهم اين را ازش بگيرم يا آن را خلع بكند اين دامنه نسبت به او خلع صورت بگيرد. اين مدعي يا شاكي بايد سه چيز را ثات بكند. اول بايد ثابت بكند كه خودش نسبت به اين دامنه يا به اين نام حقي دارد. اين حق مي‌تواند حق ثبتي باشد شهرت عمومي باشد يا هر چيز ديگري در اختيار اوست كه بايد به نوعي ثابت بكند كه در واقع حق دارد نسبت به اين دامنه. دوم اينكه بايد ثابت بكند آن جايي كه دارنده‌ي  دامنه است حقي ندارد نسبت به آن دامنه . اين البته نفيي است و اثباتش خيلي ساده نيست ولي همين كافي است كه نشان دهد عمل كرد آن شخص هيچ تناسبي ندارد با اون نامي كه در واقع دارد ازش استفاده مي‌كند. در واقع آن عملكرد نوع  بيزينش، كاري كه داره انجام مي‌دهد و مطلب سوم كه بسيار مهم است بايد ثابت بكند آن شخص كه اين را ثبت كرده يا آن سازماني كه اين را ثبت كرده يا به قصد سوء استفاده بهتر است با را به كار نبرم در متن اصلي گفته شده به قصد سوء استفاده ثبت كرده و دارد از آن سوءاستفاده مي‌كند. اين و رو بعضي‌ها تبديل كردن به يا يعني بحثي هستش كه اين و رو تبديل بكنيم به يا ممكن است از اول قصد سوءاستفاده نبوده بعداً شخص پي برده كه مي‌شود سوءاستفاده كرد وش روع كرده به سوء استفاده در سياست‌هاي حل اختلاف كشوري بعضي‌ها و نوشته شده، بعضي‌ها يا نوشته . ما در ايران با نوشته‌ايم در خود متن اصلي هم صحبت است كه و را به يا تبديل كنيم به هر حال و اين هم يك شرايطي دارد كه اين را چگونه ثابت مي‌كنيم كه در واقع دارد سوءاستفاده مي‌شود از اين. يكي از موارد سوءاستفاده مي‌تواند اين باشد كه آن كسي كه دارنده‌ي اين ثبت است، ثبت دامنه است بيايد به شما مراجعه نمادي و يا به رقيب شما مراجعه نمايد و قصد فروش اين رو داشته باشد و به شما بگويد يك مبلغ گزاف رو. اين خودش مي‌تواند يك مورد سوءاستفاده تلقي شود يا اينكه داره مشتريان شما را جلب مي‌كند به يك محصول مشابهي كه كيفيتش پايين تر است و يا اينكه هم شما رو بدنام كرده و هم دراد استفاده مي‌كند از نام خوب شما. انواع اين مثال‌ها هست. به هر حال اگر اين سه جيز رو ثابت بكند اين دستگاه داوري مي‌تواند رأي صادر بكند در اين مورد داوري هم در واقع تشكيل شده هيئت داوري هم تشكيل شده از يك يا سه نفر كه بر حسب مورد مي‌توانند رأي بدهند و در واقع رأيشان لازم‌الاجراست، تجديدنظر ندارد، ‌تنها در يك مورد اجرا نمي‌شود و آن وقتي است بعد از اينكه رأي صادر شد، طي يك مدت محدودي كه مشخص است. ده، پانزده روز يا بيست روز است اون كسي كه در واقع در اينجا عليه‌اش رأي صادر شده شكايت بكند به مراجع ذي‌صلاح كشوري و اين مراجع ذي‌صلاح كشوري خودش خيلي جاي صحبت دارد و مي‌تواندموضوع جالبي باشد براي ارگانها. در قراردادي كه يك نفر امضاء ‌مي‌كند وقتي كه دامنه مي‌گيرد ومتأسفانه خيلي كساني كه در ايران دامنه مي‌گيرند هيچ وقت اين قرارداد و امضاء نمي‌كنند و نمي‌دونند كه درواقع حق امتياز دامنه مال آنها نيست. اگر شما قراردادي امضاء نكرديد، حالا امتياز مي‌تواند امضاء الكترونيك باشد، امضاء در واقع آن آي اكسپت و اگر ننوشتيد در واقع حقي نسبت به آن دامنه ندارريد مي‌دانم خيلي كساني كه در ايران كام و نت و ارگ مي‌گيرند حقي نسبت به آن دامنه ندارند. آن كارگذاري كه بر ايشان دامنه گرفته است در واقع صاحب يا دارنده‌ي امتياز آن دامنه است. به ه رحال هر كسي كه قانوناً ‌يك دامنه‌اي گرفته يك چيزي را قبول كرده و يكي از مواردي كه قبول كرده اين است كه اولاً‌ رأي اين داوري‌ها را مي‌پذيرد و دوم اينكه آن دادگاه ذي‌صلاح تعيين مي‌شود درواقع در آن قرارداد كه اين هم يا محل سكونت آن شخص يا محل آن شركتي است كه در واقع اين رو ثبت مي‌كند يا بيشتر اوقات محل اقامت محل قانوني اون سازمان ثبت كننده‌ي دامنه است ولي اين تصريح مي‌شود در قرارداد هميشه و اين دادگاه ذي‌صلاح است كه حق دارد كه رأي اين هيئت داوري را در واقع برگرداند حالا در مورد اين بحث‌هاي جالبي پيش آمده كه فكر مي‌كنم وقت هستش كه خدمتتون عرض كنم. چون در واقع به اين سادگي هم موضوع نبود. خوب همان‌طور كه عرض كردم بعد از اينكه اين در واقع سياست حل اختلاف و مقرراتش در واقع به كار گرفته شدن،‌همان‌طور كه عرض كردم يك نظم و نسقي ايجاد شد در مسائل دامنه‌اي، سه تا دامنه، كام و نت و ارگ. عرض كنم خدمتتون در اين شش ساله خودWipo حدوداً‌ 6 هزار مورد رو به رأي سونده يعني حدوداً‌ سالي هزار مورد كه رقم قابل ملاحظه‌اي است و هيأت‌هاي ديگر هم هستند كه اين كار را مي‌كنند. به دنبال اين دامنه‌هاي كشوري كه درواقع عقب مانده بوديم از نظر تعداد شروع كردن بعضي سياست‌هاي حل اختلاف خودشون رو در واقع تنظيم كردن كه اكثراً شباهت‌هايي دارد زياد به در واقع همينUDRP  كه Wipo دارد در مواردي بخصوص كشورهاي خيلي پيشرفته‌تر در اين مورد مثل فرض بفرمائيد مثل انگليس،‌ آلمان يا هلند، اين‌ها سياست‌هاي حل اختلافشون در واقع تفاوت‌هاي قابل ملاحظه‌اي هم از بعضي نظرها دراد هر چند اصول كلي‌اش باز دوباره همين است و كشورهايي كه شروع كردن در واقع ثبت دامنه‌شان را آزاد كردن يعني ببينيد الآن ثبت دامنه اكثراً خيلي مشكل بود. شما براي اينكه دامنه‌اي رو بگيريد مي‌بايست در واقع حقوق خودتون رو نسبت به اون دامنه‌ ساقط بكنيد و اكثراً‌ جاهايي كه ثبت دامنه‌ مي كردند مثل ما و جاهاي ديگر. اين‌ها اولاً‌ دستگاه حقوقي نداشتن كه بتوانند اين مدارد ادله‌ي مثبت را كاملاً ‌بررسي بكنند ثانياً ‌انواع و اقسام مسائل حقوقي پيش مي‌آمد كه در واقع كار اين‌ها رو فلج مي‌كرد. چه كاركردن ؟ دامنه‌هاي كشوري هم شروع ركدن در واقع محل‌هاي ثبت دامنه‌ي كشوري هم شروع كردن كه توانشان را ساده‌ كردن و سخت‌تر كردن و در مقابل يك سياست حل اختلافي رو جايگزين كردن كه اگر موارد اختلاف پيش بيايد به جاي اينكه خودشان در واقع مرجع اين كار باشن اون هيئت‌‌هاي حل اختلاف مرجع مي‌شوند يا در واقع محاكم كشوري محل و مرجع حل اين اختلاف مي‌شدن كه خيلي چيز طبيعي بود و پس از اون هم در واقع كساني كه خيلي زود شروع كردن به اين كار تعداد دامنه‌هاشون رشد كرد و اون‌هايي كه در واقع كمتر اين كارو نكردن همچنان كند باقي موند ثبت دامنه‌هاشون و آمار جالبي هم دارم از 30 كشور مثلاً‌ دامنه‌ي آمار دارم مثلاً ‌فرض بفرماييد كشورهاي امريكاي لاتين خيلي زود شروع كردن ثبت دامنه‌هاشون رو آزاد كردن و مثلاً‌ كشور شيلي نسبت دامنه‌ي كشوري‌اش به دامنه‌هاي ژنريك يك چيزي مثل ده به يك يا چيزي بيشتر از اون ده به يك مثلاً يازده به يك كه خيلي جالب است. بر عكس كشور هندوستان كه ثبت دامنه‌هاي كشوري شو آزاد نكرده و يك سياست حل اختلاف درست وحسابي ندراد نسبت دامنه‌هاي ژنريك يعني كام،نت،‌ارگ، بيز و اين فش به دامنه‌ي آي ان كه مال هندوستان است يك چيزي مثل سي و هفت و نيم است كه شايد بدترين باشد. غير از، امريكا البته يك وضع خاصي دارد چون امريكا خودش را به نوعي صاحب اون چيزهاي ژنريك مي‌داند. ولي در بين كشورهاي عمده‌ي ديگر هندوستان مثلاً‌ بيشترين نسبت جي جي دي ال دي به
سي سي دي ال دي رو دارد و شيلي شايد بهترين رو دراد. مال ايران هم چون اخيراً‌ از اول دي ماه گذشته باز شده هنوز نسبت خيلي خوب نيست در اوايل فروردين ماه كه آمار گرفتيم يك چيزي پنج به يك است تعداد جي جي ال دي نسبت به سي سي ال دي كه ما اميدواريم كه مثلاً‌ تا يك سال و نيم دوسال ديگر اين را ير به يرش بكنيم . كشورهاي اروپايي كه زود دامنه‌هايشان را آزاد كردن نسبت‌هاي خيلي خوبي دارن همان طور مثل امريكاي لاتين وولي بعضي كشورهاي اروپايي خيلي وقفه داشتن در اين كار مثل اسپانيا، فرانسه و فنلاند،‌ دراينها باز نسبت جي جي دي ال دي‌ها به سي سي دي ال دي‌ها خيلي بالاست در دو سه هفته‌ي پيش فرانسه قوانينش رو، قوانين جديدش رو جاري كرد و رفانسه هم در واقع انظتار مي‌رود كه تعداد سي  سي دي ال دي‌هاش خيلي بالا برود. من در اين هفت دقيقه الآن صحبتم رو تمام مي‌كنم.ببينيد در مورد سياست‌هاي حل اختلاف بر له و عليه‌ش صحبت‌هاي خيلي زيادي شده من چند موردش رو خدمتتون خيلي سريع عرض كنم. بر له سياست‌هاي حل اختلاف آزاد كردن دامنه‌اي گفته شده كه سرعت عمل نسبت به محاكم كشوري خيلي بيشتر است همان طور كه عرض كردم خوده Wipo به تنهايي 1000 كيس در سال به نتيجه مي‌رساند. گفته شده كه اينها تخصصي عمل مي‌كنن كه صحيح است چون اين پنل‌هايي كه براي اين كار در واقع منظور مي‌شوند كارشون همين است و تخصصشان همين است. هزينه‌اش گفتن به نسبت كمتر است البته هزينه‌اش ممكن است گران به نظر بيايد با استندارد پول ايران مثلاً‌ حدودا ً‌1500 دلار است در هر مورد ولي مثلاً نسبت به محاكم خارجي در واقع خيلي سبك است. به يك نكته‌ي خيلي جالبي كه در مورد همين طور كه ديروز در صحبت آقاي دكتر جمشيدي هم بود اين يك نوع جايگزيني پاسخ‌گويي در واقع اداري، انضاطي است بجاي پاسخ‌گويي كيفري و همان‌طور ملاحظه مي‌كنيد در قانون تجارت الكترونيك كه در ايران تصويب شده به ماده‌ي 66 يا 76 نگاه بكنيد به نظر مي‌آيد البته من كه حقوق‌دان نيستم ولي به نظر مي‌آيد كه اگر كسي در زمينه‌ي دامنه محكوم شود حداقل يك سال زندان . 2 ميليون تومان جريمه در انتظارش است. در حالي كه در اينجا مجازاتش كاملاً ‌اداري و انضباطي است فقط دامنه را از دست مي‌دهد. بر عليه اين گفته شده كه اين در واقع حمايت از صاحبان سرمايه است و آنهايي كه در واقع امكانات ثبتي دارن. همين‌طور گفته شده كه يك مشكل اساسي كه پيش آمده كه اين موضوع مي‌تواند جالب باشد براي حقوق‌دان‌ها اين است كه يك در واقع قدرت استثناي و بيش از در واقع نامتناسبي داده به دادگاه‌هاي ايالت متحده‌ي امريكا به دليلي كه الآن خدمتتون عرض مي‌كنم . در دامنه‌هاي در وافع ژنريكو اسپانسرت يعني غير كشوري كه چهارده تا هستن. از اين 14 تا 11 تاش اون شركت متولي ثبتش در امريكاست و 3 تاي ديگش فقط نيست. يكي در ايرلند است، يكي در انگليس است و يكي در سوئد. در اين 11 تا اتفاقي كه افتاده اين است كه مسئله‌ي قضا دو تناقض صلاحيت دادگاهي پيش آمده است . يعني واردي پيش آمده كه فرض بفرماييد ثبت كننده‌ي دامنه كه در واقع كارگزار يك شركت آمريكايي است در يك كشور ديگري بوده است مثل اسپانيا و هم در Wipo  و هم در دادگاه كشور اسپانيا به يك طرف ردي دادن. بعداً دادگاه ايالت وريجينا كهش ركت وري ساين آمريكايي كه در واقع متولي كام و نت است در ايالت وريجينيا ثبت شده. دادگاه وريجينيا آمده رأي اينها را نقض  كرده و گفته كه شركت وري ساين كه در ايالت وريجينا است مجبور است كه از ردي من تبعيت بكند. اين موارد باعث شده است كه يك عده‌اي روي‌گردان شدن از دامنه‌هاي ژنريك و در واعق يك مسئله‌ي خيلي جالب قضايي پيش آمده است كه اين احتمالاً بايد يك جوري در حقوق بين‌الملل حل بشود. گفتم من چون حقوق‌دان نيستم نمي‌دانم ولي به هر حال يك مسئله‌ي تضاد صلاحيت دادگاهي پيش آمده است اينجا كه خيلي در موردش بحث مي‌شود. در مراجع حقوقي كه در واقع كه به اين امور مي‌رسد. عرض شود كه من اين رو حالا تمام مي‌كنم يك مختصري راجع به ايران عرض كنم خدمتتون از اول دي ماه 82 يك سياست حل اختلافي در ايران جاري شود كه با همكاري Wipo سازمان مالكيت فكري جهاني تهيه شده بود در حال حاضر بعضي‌ها شكايت كردن كه چرا اين مقررات شما و قراردادتون به انگليسي است؟
علتش اين است كه برخلاف يك قولي كه اولWipo داده بود كه در واقع قراردادهاي به فارسي رو هم اينها داوري مي‌كنن. اون لحظه‌ي آخر گفتن نه ما فقط اون 10 زباني رو كه فعلاً‌ داوري مي‌كنيم كافي است نمي‌توانيم وارد در واقع عرصه‌ي فارسي بشويم. بنابراين ما مواردي را مي‌توانيم بررسي بكنيم كه در واقع قرارداد به انگليسي باشد. قرارداد يعني در واقع اون متوني كه اونجا گذاشته شده، فرد مي‌بيند و قبول مي‌كند وقتي كه دامنه را ثبت مي‌كند به اين دليل است كه متن فارسي اينها رو هنوز نگذاشتيم . بخاطر اينكه تنها مرجع داوري ما فعلاً‌ Wipo است. ما اميدواريم كه با كوششي كه الآن دارد در ايران مي‌شود براي راه انداختن داوري كه آقاي دكتر صادقي‌نژاد هم در جريان اين هستن. هرچه زودتر داوري بتواند داخل كشور راه بيفتد هم خيلي ارزان تر خواهد بود براي كساني كه شاكي هستن و هم اسنكه ما مي‌توانيم متون فارسي را بگذاريم ه در واقع متون اصلي هستن كه بر اساسش اينها تنظيم شده. من فكر مي‌:نم كه دو، سه دقيقه‌اي بيشتر وقت نداشته باشم. فقط يك اشاره‌اي مي‌كنم به يك موضوع ديگري كه در همين زمينه‌ها مطرح است و اون زمينه هم يك كلمه است و آن how is است how is چيست؟ اگر شما بخواهيد بدانيد كه يك كسي كه داراي دامنه است مشخصاتش چيس مراجعه مي‌كنيد يك جايي، دو نوع محل ارجاع هم هست به وسيله‌ي رايانه، ‌يك جايي هست به نام how is كه مشخصات  اون دارنده‌ي اون دامنه ذكر شده. اين خيلي بحث‌هاي حقوقي مهمي در پي داشته، مسائلي در مورد حريم خصوصي افراد شركت‌ها مثلاً‌ الآن اختلاف خيلي شديدي هست بين اي كن و جامعه‌ي اقتصادي اروپا. جامعه‌ي اقتصادي اروپا خيلي در واقع پاي‌بند به اطلاعات خصوصي افراد. بر عكس آي كن به دلائل وفور موارد در واقع سوء استفاده معتقد است كه اين  how isكه در شركت‌ها نگهداري مي‌شود بايد خيلي جامع و كامل باشد و در واقع كشورهاي مختلف و دامنه‌هاي ژنريك در واقع مطيع سيستم آي كن هستن، دامنه‌هاي كشوري به تناسب‌هاي مختلف اطلاعات را قرار مي‌دهند. خود ما مثلاً‌ فرض كنيد اطلاعات رابط مالي رو قرار نمي‌دهيم. اطلاعات رابط اداري رو فقط قرار مي‌دهمي، اطلاع رابط فني رو فقط در سطح ايميل‌ش قرار مي‌دهيم. اينها خيلي جاي بحث دارد من خيلي در قانون تجارت الكترونيك گشتم و اين قانوني رو كه در واقع امروز صبح مزح بود نمي‌دانم حريم خصوصي به نظر مي‌آيد كه خيلي در موردش هنوز در ايران كار نشده و خيلي جاي كاركردن دارد و طبعاً‌ هر قانوني كه بيايد ما تابعش خواهيم بودذ از نظر اطلاعاتي كه در اين ميزان است. لازم است كه به چند نكته در اين زمينه اشاره كنم و خاتمه بدهم به موضوع . خود آي كن تخمين شده كه يك جيزي مثل هفتاد درصد كام و نت، ارگ اشتباه هاي اساسي دارن كه عمدي هم هستن و به همين  دليل هم خيلي موارد داوري به اين صورت حل مي‌شود كه وقتي شاكي، شكايتي مي‌كند و به آن شخصي كه دارنده‌ي امتيازي گفته مي شد كه دلايل مخالفش را ارائه كند، اصلاً‌ آن شخص پيدا نمي‌شود ‌بخاطر اينكه آدرس رو اشتباه داده است و همين پيدا نشدن و پاسخ نداد باعث محكوميتش مي‌شود. در دامنه‌هاي كشوري، كشور هلند هم تخمين‌هايي دارد مثلاً يك چيزي مثل 44% نشانه‌‌هايش، در شأن اشتباه هست و در واقع اين كش‌مكش شديداً‌ ادامه دارد در حال حاضر بين بخصوص كشورهاي اروپايي و آي كن در مورد اينكه چه قدر اطلاعات بايد در روز بدهد . اين يك بحثي است كه من فكر مي‌كنم كه در ايت حال جاي دارد كه به آن پرداخته شود. مسائل ديگري هم هستش در مورد ، مسائل حقوقي ديگري در مورد دامنه‌هاي اينترنتي كه حالا هنوز واقعاً شايد وضعيت ما به جايي نرسيده كه آنها خيلي مطرح شود. دو مسئله‌ي عمده همين‌هايي بوده كه خدمتتون گفتم فقط نهايتاً‌خدمتتون عرض بكنم سيستمي كه اين مقررات و استنداردهاي اينترنتي شكل گرفته از طريق RFCA و از طريق اجماع نظر اهل فن و بازبودنش براي اظهارنظرها مي‌تواند يك درسي باشد كه ما خيلي ديروز و امروز صحبت كريدم در مورد تدوين قانون و آن‌هايي كه دست اندركاران اينترنت هستن يا نزديك هستن به آن مي‌‌دانند كه در واقع اين پديده آن چنان در حال تحول است كه هر نوع قانون‌گذاري خيلي دقيق در واقع معطوف به جزئيات مي‌تواند مشكلاتي را داشته باشد ما دلمان مي‌خواهد كه قانون يك چيزي باشد خيلي محترم كه هر روز عوض نشود بنابران من به عنوان يك آدرم خيلي آماتور و در واقع دور از جامعه‌ي حقوقي مي‌خواهم خواهش كنم از حقوق‌دانان محترم كه در واقع توجه داشته باشن به اين روش‌هايي كه الآن اتخاذ شده. بخصوص از بدو راه‌اندازي اينترنت براي وضع مقررات. مقررات مداً‌مي‌گويم و هنجارها نه قانون و شايد خيلي چيزها جايش نباشد هنوز نه به صورت قانون دربيايد بلكه يك نوع هنجارهاي عرفي بر اينها حاكم شود يك طريقي درش اجماع نظر افراد دست‌اندر كار باشد يك چيز مناسب‌تري باشد. خيلي متشكرم.